.

ملاصدرا جمله زیبایی دارد:خداوند بی نهایت است و لامکان و بی زمان، اما به قدر فهم تو کوچک می شود و به قدر نیاز تو فرود می آید و به قدر آرزوی تو گسترده می شود و به قدر گمان تو کار گشا . . .

خداوند همه کس را همه چیز می شود، به شرط اعتقاد، به شرط پاکی دلها، به شرط طراوت روح و به شرط پرهیز از معامله با شیطان.

همین دو سه خطی که ملاصدرا درباره درک از خدا . پروردگار گفته، دنیای عجیب و غریبی است برای مایی که روی زمین هستیم و برای رسیدن به هر چیزی خودمان را به آب و آتش می زنیم و کلی دروغ می گوییم و از دیوار راست بالا میرویم. عجیب است وقتی به این درک می رسی که خدا به قدر فهم تو کوچک می شود و به قدر آرزوی تو گسترده ، می فهمی این همان چیزی است که خیلی از ما فراموش کرده ایم. خدا را همان طور که نیاز داریم می خواهیم، همان لحظه که محتاجیم . به قدر فهم و در کمان توجهی  نمی کنیم و هر وقت و سر هر داستانی که به بن بست می رسیم ، خدایی می خواهیم که بیاید گره از کار ما باز کند . رسید به این آگاهی که خدایی داریم لامکان و بی زمان ، کمی دشوار است .  رسیدن به این درک که خدا به قدر فهم و درک و آرزوی ما بستگی دارد، کمی سخت است ولی آرزوی رسیدن به این درک از خدا چیزی است که ادامه حیات و زندگی را از صورتی سیاه و سفید ، تبدیل به دنیایی رنگی می کند.

.

.

.

منبع : یک جایی

توضیح : به خاطر رفتن به خانه بخت تو این مدت نتونستم بیام از همه کسایی که اومدن بی نهایت ممنونم.