تصویر اول: می گویند به دنیا که آمدی پیامبر گلویت را بوسید و بعد هم آهسته توی گوش فاطمه(س) نجوایی کرد که او هم آنجا را بوسید و اشک ریخت! می گویند فاطمه(س) کفن ها را که به زینب می داد یکی کم بود چون می دانست که برای جسم و جان تو  کفن معنایی ندارد! می گویند وقتی حج را نیمه کاره رها کردی و راهی کربلا شدی تا به همه بفهمانی که حج رفتن در حکومت جور معنا ندارد همه گفتند نرو حسین کشته می شوی !

تصویر دوم: می گویند کشته می شوم مگر مردن برای یک جوانمرد ننگ است! مردن آن وقت ننگ است که هدف انسان پست باشد . مرگ برای کسی که برای حق و راه حق کشته می شود ننگ نیست و . . .

تصویر سوم : مرگ فاصله شد . فاصله ای میان تو و آن ها. آنهایی که ادعای یاوری ات را می کردند ادعای تسلیم و عشق و ایثار و وفا را داشتند .

تصویر چهارم : دو گروه بودند . دو ردیف دو دسته، حق و ناحق، برای خدا و برای دنیا . یک طرف نور بود و عشق و بالندگی و رویش و یک طرف تاریکی و سیاهی و ظلمت و خشکی و . . . آدمها انتخاب می کردند و شایدم انتخاب می شدند!

تصویر پنجم : یک چیزی مثل بغض توی گلوی تاریخ گیر کرده است ، بغضی که با تنهایی علی در کوفه شروع شد به قرآن های به نیزه کشیده و میدان جنگ حسن رسید و بعد هم به صحرای کربلا ختم شد، و شاید نشد !

تصویر ششم : نمی دانم چرا ولی بعضی وقتها بعضی سیاه پوشیدن ها ، بعضی سینه زدن ها ، اشک ریختن ها و بعضی سقایی کردن ها به دلم نمی نشیند! باید قلبت را آن قدر پاک کنی که بتوانی نور را توی آن جای بدهی باید . . . آن وقت است که می توانی حسین را بفهمی معنای قیام و از جان گذشتن را درک کنی. 

تصویر هفتم : این ها را نگفتم که سیاه نپوشی و هیئت نروی، اشک نریزی و این کارها را کوچک بشماری!

همه اینها را نوشتم تا یادمان بماند روح های بزرگ هرگز کوچک نمی شوند . هنوز هم می شود قتل یک نفر بشود قتل تمام مردم و راه یک نفر بشود راه تمام انسان ها! اصلا برای همین می گویند: کل یوم عاشورا و کل عرض کربلا ؟

تصویر آخر: ای مردم در دنیا به جز خدا چیزی پیدا نمی شود که این ارزش را داشته باشد که شما جان و نفس خودتان را به آن بفروشید ، حسین (ع) .