می دونی؟ تو هیچ رویایی نداری، تو هیچ وقت پیشرفت نمی کنی. به نظرم بهتره بری خودت

رو بکشی. چشمهایم گرد شد یکهو! اینها را پسری 18 – 19 ساله ای می گفت که روی

صندلی کافه لم داده بود و سیگار دود می کرد. روبه رویش هم دختری نشسته بود که به

وضوح از او کوچک تر بود. چشم های دختر از شنیدن این حرف ها گرد شده بود. پسر اما

همچنان ادامه می داد،( من هی دارم به تو میگم پاشو با من بیا، تو هی میگی درسم مونده.

هی میگی میخوام اینجا بمونم، می خوام فوق لیسانس بگیرم. تو باید بری بمیری با این

عقاید کپک زده ات. واقعا متاسفم برات که فوق لیسانس اینجا رو به من و پیشرفت ترجیح می دی). خیلی دلم می خواست بدانم این پیشرفتی که پوریا(خب، اسمش را شنیدم وسط

حرف های شان، نیم متری که بیشتر فاصله نداشتیم!) این طوری سنگش را به سینه میزند

چیست. قرار است چیکار بکند که این طور دختر را بین ماندن و رفتن دودل کرده ، ( بابام داره

یک قرار داد می بنده که تو ونزوئلا کارخانه سیمان بزنه. اگه ببنده من میشم رئیس کارخانه.

15 شهریور هم میرم آمریکا که کارم رو شروع کنم. می دونی؟ قرار نیست یک رئیس تو سر

ونزوئلا زندگی کنه که، ماهی 2-3 بار می رم یک سر میزنم و میام. فکر کنم اگه بد شانسی

نیاریم  ماهی 8 هزار دلار رو راحت در بیاریم). بقیه حرف ها هم معلوم است دیگر، نه؟ یک ویلا

می خریم و با هم ازدواج می کنیم و تو هم می آیی تو دفتر خودم کار می کنی و برایت ردیف

می کنم که درس بخوانی آنجا و . . . دختر به وضوح قافیه را باخته بود. او دیگر از موضع قدرت

حرف نمی زد، سعی می کرد جوری ادامه صحبت ها را بگیرد که ونزوئلا را از دست ندهد. در فاز دوم حرف های او دیگر خبری از فوق لیسانس و رویای استاد دانشگاه شدن نبود. پسر

امکانات رفاهی توی ابر بالای کله اش را مدام گسترش می داد و یکی یکی مواضع حریف روبه رویش را فتح می کرد. دختر خام می شد و لبخند روی صورتش بزرگ تر. داستان به انتهایش می رسید. قرار ازدواج می گذاشتند انگار، مشروط به اینکه سرکار خانم درسش را ول کند و مخالفتی با آمریکا رفتن نداشته باشد.

دختر گیج بود و پسر خوشحال. رفتند پی کارشان . من اما احساس حماقت می کردم. آخر خیلی وقت بود که فکر می کردم دوره این گول خوردن های ساده گذشته است .

.

.

.

منبع: یک جایی